Szczera refleksja o bólu i miłości dziennik 160

Codzienność rzadko wygląda jak walka. Raczej jak seria drobnych decyzji, które ktoś kiedyś nazwał „organizacją życia”, a potem człowiek sam odkrywa, że to może być również walka o oddech, o czas, czasem o godność. Kiedy mówimy „nierówna walka”, zwykle nie chodzi o dramat z filmu. Chodzi o to, że przeciwnik jest niewidoczny, rozproszony w mailach, w korkach, w braku energii po pracy, w samochodzie, w którym nie ma kiedy sprawdzić oleju, w rachunkach, których termin przychodz

Przez długi czas myślałam, że zadręczanie to forma dbania o kontrolę. Jeśli przeanalizuję wszystko jeszcze raz, jeśli wrócę do tej rozmowy, do tamtego zdania, do momentu, w którym mogłam powiedzieć inaczej, to w końcu poczuję ulgę. Brzmi logicznie, nawet rozsądnie. Problem polegał na tym, że ulga nie przychodziła. Zamiast niej pojawiała się kolejna pętla. Myśl goniła myśl, jakbym sama wbijała sobie głowę pod wodę, tylko pod wodą było ciepło, miękko i znajomo, więc nie umiał

Są takie chwile, kiedy człowiek myśli, że najtrudniejsze jest samo cierpienie. Trzask bólu, okresy bezradności, nocne „już nie dam rady”. A potem przychodzi moment, w którym napięcie puszcza. Niekiedy jest to ulga tak czysta, że aż nie do końca wiemy, co z nią zrobić. Innym razem ulga miesza się ze wstydem, z Czy warto było cierpieć aż tak – książka dziwną czujnością i z potężnym zmęczeniem, które ma niewiele wspólnego z tym, czy wcześniej się wysypialiśmy, czy nie. Po

Są takie chwile, kiedy człowiek myśli, że najtrudniejsze jest samo cierpienie. Trzask bólu, okresy bezradności, nocne „już nie dam rady”. A potem przychodzi moment, w którym napięcie puszcza. Niekiedy jest to ulga tak czysta, że aż nie do końca wiemy, co z nią zrobić. Innym razem ulga miesza się ze wstydem, z dziwną czujnością i z potężnym zmęczeniem, które ma niewiele wspólnego z tym, czy wcześniej się wysypialiśmy, czy nie. Po cierpieniu ciało i psychika nie wracają do no

Jest w tym zdaniu coś, co nie brzmi jak usprawiedliwienie, tylko jak opis mechanizmu. Cierpiałam, bo kochałam. Nie zawsze chodzi o dramatyczne sceny. Czasem to zaciśnięta szczęka przy kuchennym stole, cisza po kłótni, ścieranie łez w łazience, gdy nikt nie patrzy. Czasem to dźwiganie czyjegoś bólu, bo człowiek obok naprawdę potrzebuje pomocy, a ja nie umiałam odpuścić. I potem przychodzi chwila rozliczenia. Czy to była miłość, czy po prostu mój nawyk przetrwania? Czy tru

Kryzys rzadko wygląda jak filmowa scena, w której pada jedno zdanie, po czym wszyscy wiedzą, że zaraz będzie lepiej. Najczęściej to coś bardziej szarego: kolejne dni z lekkim niedotlenieniem w głowie, słabszy sen, napięcie w ciele, rozmowy, które zaczynają się niewinnie, a kończą irytacją. I w pewnym momencie łapie człowiek myśl, która brzmi jak kojący plaster: „To tylko etap. Przejdzie”. Samo w sobie to zdanie nie musi być kłamstwem. Etapy się zdarzają. Problem zaczyna

Są takie chwile, kiedy człowiek myśli, że najtrudniejsze jest samo cierpienie. Trzask bólu, okresy bezradności, nocne „już nie dam rady”. A potem przychodzi moment, w którym napięcie puszcza. Niekiedy jest to ulga tak czysta, że aż nie do końca wiemy, co z nią zrobić. Innym razem ulga miesza się ze wstydem, z dziwną czujnością i z potężnym zmęczeniem, które ma niewiele wspólnego z tym, czy wcześniej się wysypialiśmy, czy nie. Po cierpieniu ciało i psychika nie wracają do no

Kryzys rzadko wygląda jak filmowa scena, w której pada jedno zdanie, po czym wszyscy wiedzą, że zaraz będzie lepiej. Najczęściej to coś bardziej szarego: kolejne dni z lekkim niedotlenieniem w głowie, słabszy sen, napięcie w ciele, rozmowy, które zaczynają się niewinnie, a kończą irytacją. I w pewnym momencie łapie człowiek myśl, która brzmi jak kojący plaster: „To tylko etap. Przejdzie”. Samo w sobie to zdanie nie musi być kłamstwem. Etapy się zdarzają. Problem zaczyna